Ένα έργο διηγείται

Θεία Δίκη

Στο έργο του Ιωάννη Μητράκα με τίτλο: “Θεία Δίκη”, αποτυπώνεται με έντονη δραματικότητα ένα περιστατικό από τη Σαμοθράκη του Σεπτεμβρίου 1821, όταν οι Οθωμανοί, μετά από αιματηρή καταστολή της εξέγερσης, εξανδραπόδισαν τον ντόπιο πληθυσμό. Στο επίκεντρο της σύνθεσης βρίσκεται η συγκλονιστική στιγμή όπου ένας Τούρκος στρατιώτης, έχοντας βρει δύο αδερφές και ένα παιδί κρυμμένους στο σπίτι τους, τους δένει στο άλογό του για να τους οδηγήσει προς τα καράβια. Ωστόσο, το άλογο, αναγνωρίζοντας πως ο άνδρας αυτός δεν είναι ο πραγματικός του κύριος, αφηνιάζει. Με άγρια ενστικτώδη δύναμη, δαγκώνει τον στρατιώτη από το σακάκι και τον εκσφενδονίζει στο έδαφος. Στο έργο αποτυπώνεται έντονα η δύναμη που συγκεντρώνει το ζώο στα πίσω του πόδια τη στιγμή της εκτόξευσης, ως σωματική και συμβολική έκφραση της θείας δίκης, που επεμβαίνει απροσδόκητα αλλά δίκαια, για να αποδώσει το δίκαιο στους αθώους.

Η δέηση ευχαριστιών των Θεών Μουσών στο Θεό του φωτός Απόλλωνα

Το έργο αυτό, κορυφαίο στην Πινακοθήκη, αποδίδει λυρικά τη σχέση της Θράκης με τις Μούσες, τις θεότητες της τέχνης και του πολιτισμού. Η σύνθεση, πλημμυρισμένη με τα γραφικά, το κρεμεζί, τα πορφυρά και τα πορτοκαλοκίτρινα του καδμίου, τα χρώματα της ψυχής, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα εσωτερικής ανάτασης, που κορυφώνεται με την παρουσία μουσικών οργάνων, οδηγώντας τον θεατή στον κόσμο του Θείου. Οι Μούσες, λεπτές και ευκίνητες, αποδίδονται από τον καλλιτέχνη με κίνηση που υποδηλώνει εκτόξευση προς τον σύμπαντα κόσμο, φέρνοντας την πρόνοιά τους στους νέους, στους δημιουργούς, στους επιστήμονες και στους καλλιτέχνες. Το έργο είναι έκφραση ευχαριστιών προς τον Θεό Απόλλωνα, για τις σπουδές και τα χαρίσματα του Ορφέα, αλλά και για κάθε πνευματική πρόοδο των Θρακών και των ανθρώπων όλου του κόσμου. Η πνευματική αύρα της σύνθεσης αποπνέει το θεϊκό φως, που ακτινοβολεί και καταυγάζει ως άρωμα δόξας. Διακεκριμένοι μελετητές της τέχνης το έχουν χαρακτηρίσει ως ολοκληρωμένο σχεδιαστικά, χρωματολογικά, μορφολογικά και ρυθμολογικά, αναγνωρίζοντας την ανυπολόγιστη καλλιτεχνική και πολιτιστική του αξία.

Δόμνα Βισβύζη

Το έργο απεικονίζει μια δραματική ναυμαχία στο καΐκι του καπετάν Χατζηαντώνη. Ο καπετάνιος, χτυπημένος θανάσιμα από εχθρικό βόλι, κείτεται στην πλώρη, ενώ το πλήρωμά του συνεχίζει να μάχεται γενναία εναντίον των Τούρκων. Κάθε ναύτης στο κατάστρωμα πυροβολεί με αποφασιστικότητα, ενώ η καπετάνισα Δόμνα στρέφει το όπλο της προς τον ουρανό, σε μια συμβολική κίνηση επίκλησης θεϊκής βοήθειας για τη σωτηρία τους.

Κύκλος έργων "Μάνα"

Το έργο εμπνέεται από τη διαχρονική και βαθιά συγκινητική μορφή της μητέρας. Ο δημιουργός, παρότι για δεκαετίες απέφευγε να αποτυπώσει το θέμα, θεωρώντας πως όλοι έχουν ήδη μιλήσει και υμνήσει τη μητέρα, βρήκε τελικά την αφορμή μέσα από μια προσωπική εμπειρία. Το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ένα σοβαρό ατύχημα τον οδήγησε στο νοσοκομείο, όπου και βίωσε μια έντονη, οριακή στιγμή. Η εμπειρία αυτή στάθηκε το ερέθισμα για να προσεγγίσει με δική του ματιά τη ‘μάνα’, τη δημιουργό της ζωής.